Η σμίκρυνση!

Μέχρι τώρα θεωρούσα την περίοδο της εξεταστικής τελείως μα τελείως ακατάλληλη για γκομενοδουλειές και γκομενογνωριμίες! Ξέρετε τώρα, όταν ανεβαίνεις στη σχολή με μαύρους κύκλους από την αϋπνία (γιατί φυσικά αποφάσισες τελευταία στιγμή να διαβάσεις), με κόκκινα μάτια, με τα γυαλιά (γιατί είπαμε, από την αϋπνία δεν μπορείς να βάλεις φακούς), με τις φόρμες και με την χειρότερη δυνατή διάθεση και ψυχολογία, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να βρεις άντρα! Ούτε τη διάθεση να βρεις άντρα εδώ που τα λέμε!
Έλα όμως που υπάρχει πάντα η Α. για να καταρρίπτει όλες μου τις θεωρίες! Ακόμη κι αυτή, σε περίοδο εξεταστικής, ανεβαίνει άβαφη, με γυαλιά και αλογοουρά στη σχολή... Αλλά παρ' όλα αυτά πάλι κατάφερε να βρει γκόμενο! Αυτή τη φορά στο φωτοτυπάδικο έξω από το ΠΑ.ΠΕΙ.!
Είχε πάει πρωί πρωί με το βιβλίο να βγάλει όλα τα sos διαγράμματα σε σμίκρυνση. Κι εκεί που περίμενε στην ουρά, της έπιασε την κουβέντα ένας τύπος! Κι αυτός κρατώντας το ίδιο βιβλίο! Όχι μόνο λοιπόν μοιράστηκαν το ίδιο ψαλίδι κι έκοψαν παρέα τα σκονάκια τους, όχι μόνο κάθησαν δίπλα δίπλα στο αμφιθέατρο, όχι μόνο "συνεργάστηκαν" καθ' όλη τη διάρκεια της εξέτασης, έχουν και ραντεβού το Σάββατο!
Λέτε αύριο κι εγώ πριν δώσω να πάω για φωτοτυπίες;

Σε δημόσιο χώρο...

Αλήθεια, σας αρέσουν οι αγκαλιές και τα φιλιά σε δημόσιους χώρους; Είστε από τα ζευγάρια που περπατάνε μονίμως αγκαλιά και που δεν αφήνουν το χέρι παρά μόνο για να μην πάρουν παραμάζωμα κανένα δέντρο; Ή περπατάτε κρατώντας αποστάσεις και με τα χέρια στις τσέπες έτοιμος/η να κοκκινήσετε ή να το βάλετε στα πόδια στην πρώτη επίδειξη τρυφερότητας;

Γενικά δεν έχω πρόβλημα με τους δημόσιους χώρους. Και χέρι-χέρι θα περπατήσω με τον άλλο και θα τον φιλήσω στο φανάρι και πιθανότατα να αφεθώ σε μια παθιασμένη αγκαλιά σε κάποιο λίγο πιο σκοτεινό δρομάκι. Είμαι διαχυτική μέσα στα (δικά μου) φυσιολογικά πλαίσια!

Ο Κ. όμως δεν είναι καθόλου μα καθόλου διαχυτικός! Δεν πρόκειται να με αγκαλιάσει ούτε καν στο σινεμά. Διστάζει να με φιλήσει ακόμα κι όταν με αφήνει κάτω από το σπίτι μου στο τέλος της βραδιάς. Όταν πάλι βγαίνουμε με φίλους προσπαθεί να κάτσει όσο γίνεται πιο μακριά και να μου απευθύνει το λόγο όσο λιγότερες φορές μπορεί. Κι εγώ αισθάνομαι τόσο μα τόσο άβολα...

Δε λέω να κυκλοφορούμε σα σιαμαίοι ή να γίνουμε άλλο ένα από εκείνα τα εκνευριστικά ζευγάρια που ζουν στο μικρόκοσμο τους και, είτε βγαίνουν με παρέα είτε όχι, φιλιούνται συνεχώς και μιλάνε μόνο μεταξύ τους. Θα ήθελα όμως να μου πιάσει το χέρι όταν περνάμε το δρόμο ή να ακουμπήσει το χέρι του στο πόδι μου όταν καθόμαστε δίπλα δίπλα στην καφετέρια...

Ζητάω άραγε πολλά;
Μήπως φταίω εγώ κι οι ανασφάλειές μου που χρειάζομαι αυτήν την... δημόσια επιβεβαίωση;
Ή μήπως είμαι απλά αφελής που τον πιστεύω όταν μου λέει ότι με θέλει αλλά δε μπορεί να εκφραστεί σε δημόσιο χώρο;

Τα 5 χειρότερα μέρη για ραντεβού

Ααααχ! Civil, με έβαλες κι εμένα στο τριπάκι των top 5...Μετά λοιπόν από αλλεπάλληλες έρευνες και μελέτες, η παρέα των 6 σας παρουσιάζει τα 5 πιο καταστροφικά μέρη για ραντεβού!

Στη συναυλία με το πιτσιρίκι
Τον έχετε δει μια δυο φορές κι αποφασίζετε να πάτε οι δυο σας σε μια συναυλία! Η χειρότερη ιδέα για πρώτο ραντεβού! Και εξηγώ: Ο τύπος είναι πορωμένος με το συγκεκριμένο συγκρότημα ή καλλιτέχνη. Μπορεί λοιπόν μέχρι να βγει στη σκηνή να μιλάτε, να σας προσέχει, να είναι όλα μια χαρά. Μόλις όμως αρχίσει η συναυλία, απλά ξεχάστε τον! Θα ξεχάσει ότι είναι μαζί σας! Θα αρχίσει να τραγουδάει, να χτυπιέται, θα λύσει το μαλλί και θα προσπαθήσει να φτάσει όσο πιο κοντά στη σκηνή μπορεί, αφήνοντας σας μόνη...

Στο γήπεδο με οποιονδήποτε (σχεδόν) άντρα
Οι άντρες δε μιλιούνται ούτε όταν βλέπουν αγώνα στην τηλεόραση, πόσο μάλλον στο γήπεδο! Ακόμη κι αν στην αρχή είναι πρόθυμοι να σας εξηγήσουν μερικά πράγματα και να σας πουν τα ονόματα των παιχτών, μόλις η μπάλα αρχίσει να κυλάει μπαίνουν στη φάση του λυκόφωτος! Φωνάζουν, βρίζουν, ανεμίζουν σημαίες... Και φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να σας φέρουν νερό στο ημίχρονο, ούτε λόγος βέβαια για κουβεντούλα! Όσο για μετά το τέλος του αγώνα; Αν η ομάδα τους χάσει απλά δε μιλιούνται. Κι αν κερδίσει; Πάνω στη χαρά τους μπορεί να σας αφήσουν στις κερκίδες και να φύγουν ανεμίζοντας τη μπλούζα τους και χοροπηδώντας!

Για ψώνια με οποιονδήποτε άντρα, εκτός από τους τρέντη (που και πάλι δεν εγγυώμαι τίποτε...)
Μην προτείνετε ποτέ σε άντρα να πάτε μαζί για ψώνια! Ούτε να τον ακολουθήσετε αν σας το ζητήσει αυτός! Εδώ δυο φίλες βγαίνουν μαζί και καταλήγουν τσακωμένες κι εκνευρισμένες (ναι, αυτό είναι μπηχτή για εσένα, Ε.)! Η Ερμού δεν είναι χώρος για ραντεβού. Γιατί αν εσύ θες να σταματήσεις μια ώρα έξω από τη βιτρίνα του Zara (και να μπεις μέσα και να περάσεις πάνω από 40 λεπτά δοκιμάζοντας μπλουζάκια) αυτός θα σκυλοβαρεθεί. Κι αν αυτός ψάχνει για πουκάμισο το πιθανότερο είναι να σε εκνευρίσει με την ασχετοσύνη του (τι χρώμα είναι το ραφ και τι νούμερο λες να φοράω;) και την αναποφασιστικότητα του και να τον στείλεις να συνεχίσει να ψωνίζει με τη μαμά του!

Στην πορεία με τον πολιτικοποιημένο
Ε, δεν είναι κι όλοι οι χώροι κατάλληλοι για ραντεβού! Αν ο άλλος κατεβαίνει για να διαδηλώσει για τις ιδέες του, τις απόψεις του και τα δικαιώματα του δεν πρόκειται να σας κάνει κομπλιμέντα για τα μαλλιά σας ή να έχει όρεξη να συζητήσει για τη σχέση σας! Και καλά θα κάνει! Ουφ!

Στο κλαμπ με τον τρέντη
Αυτό το γράφω κυρίως γιατί η Σ. επιμένει... Η αλήθεια είναι ότι γενικά ένα κλαμπ δεν είναι ιδανικός χώρος για ραντεβού. Το κλίμα δεν ευνοεί για κουβεντούλα και αγκαλίτσες έτσι κι αλλιώς. Αν μάλιστα ο συνοδός σας είναι... τρέντης (κι εσείς σε άλλη φάση, εννοείται), θα βρεθεί τόσο στο στοιχείο του που πιθανότατα θα σας αφήσει στη γωνιά σας και θα διασκεδάσει μόνος του!

Tα κορίτσια...

Κοιτώντας τα σημερινά 13χρονα αναρωτιέμαι: Έχω αλήθεια γεράσει τόσο πολύ; Ήμασταν κι εμείς έτσι και δεν το θυμάμαι; Ή μήπως η νέα γενιά βιάζεται απλά πιο πολύ από μας να μεγαλώσει;
Τις προάλλες περπατούσα πίσω από δυο κοπελιές - τι κοπελιές; - κοριτσάκια! Την ηλικία τους βέβαια δεν τη διαπίστωσα παρά μόνο όταν μίλησαν... Ήταν κι οι δυο ντυμένες πολύ προκλητικά, περπατούσαν κουνώντας επιδεικτικά τους ασχημάτιστους γοφούς τους και χαζογελούσαν. Και πάνω που αναρωτιόμουν "πόσο χρονών να είναι άραγε" άκουσα το απίστευτο:
- Μα καλά, τι περίμενε; 13 χρονών και να είμαστε παρθένες;
Ομολογώ ότι κόντεψε να μου φύγει η μασέλα! Συγγνώμη; Δεν κατάλαβα... Τι είπατε;
Δε λέω ρε κορίτσια να το φυλάξετε για μετά το γάμο! Ούτε μέχρι τα 18 καν... Αλλά, στα 13; Γιατί;
Ποιός σας αναγκάζει να αφήσετε τόσο νωρίς την παιδική σας ηλικία, να φύγετε από την αθώα φάση των πρώτων ραντεβού και των δισταχτικών πρώτων φιλιών;
Γιατί βιάζεστε τόσο πολύ να γίνετε γυναίκες;

Εξαιρετικά αφιερωμένο:

Τα κορίτσια (Διονύσης Σαββόπουλος)

Δυο, δυο, πέρασαν, νάτα τα κορίτσια
Όλο ντρέπονται, ντρέπονται τα κορίτσια
Τα κορίτσια, τα κορίτσια, δύο - δύο βιαστικά
στρίβουν από τη γωνία για να μπουν στο σινεμά
Στέκουν πίσω από το τζάμι και ζητάνε παγωτό
τα κορίτσια που ’χουν γίνει δεκατέσσερα χρονώ

Σε λευκώματα όμορφα γράφουν τα κορίτσια
Πριν πλαγιάσουν κλείνουν, κλειδώνουν τα κορίτσια
Στον καθρέφτη, στον καθρέφτη κάθε βράδυ στα κρυφά
βλέπουνε να μεγαλώνουν μ’ ένα φόβο στη καρδιά
Τη μαμά τους τη ρωτάνε κάθε τόσο μια φορά
τα κορίτσια που περνάνε δύο - δύο βιαστικά

Περιμένουνε στη στάση σαν σχολάνε απ’ τ’ αγγλικά
Το συμμαθητή τους που μοιάζει σε κάποιο γόη του σινεμά

Πόσα όμορφα, όμορφα βλέπεις τα κορίτσια
Πόσο άτυχα, άτυχα βλέπεις τα κορίτσια
Την ασχήμια των γονιών τους θα πληρώσουνε ακριβά
Κάποια μέρα σα χαμένα θα σταθούν στην εκκλησιά
Η μαμά τους θα δακρύζει - συγγενείς, πεθερικά
Τα κορίτσια τα καημένα κι ούτε λέξη πια γι’ αυτά

Γιατί;

Δεν είμαι μοναχικός τύπος! Δε μου αρέσει η μοναξιά. Θέλω αν γίνεται να βρίσκομαι συνεχώς ανάμεσα σε κόσμο... Κάποιες φορές όμως αναγκαστικά μένω μόνη. Χτες για παράδειγμα, το σπίτι μου μου φαινόταν αφόρητα άδειο. Οπότε πήρα το βιβλίο μου και πήγα μέχρι την καφετέρια της γειτονιάς. Αγόρασα κι ένα πακέτο τσιγάρα. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε αυτό. Απλά μου φαινόταν ταιριαστό...

Παρήγγειλα τον καφέ μου και άνοιξα το βιβλίο μου. Σε ένα τραπέζι παρακάτω καθόντουσαν δυο κοπελιές που χαμήλωσαν τον τόνο της φωνής τους μόλις κάθησα. Που και που άκουγα κανένα γελάκι. Μμμμ... Γκομενοκουβέντα... Είμαι σίγουρη!

Πριν προλάβω να διαβάσω πάνω από δυο σελίδες, ένας άντρας γύρω στα 35 κι ένα κοριτσάκι 7-8 χρονών ήρθαν και κάθησαν στο διπλανό τραπεζάκι. Από περιέργεια έριξα μια κλεφτή ματιά. Να είναι κόρη του; Σε λίγο η απορία μου λύθηκε. Τον έλεγε μπαμπά!
Μμμμ... Και τι έκαναν εδώ; Γιατί είχαν έρθει εδώ; Θα μπορούσαν να είναι σπίτι: ο μπαμπάς αραχτός στον καναπέ με την εφημερίδα του κι η μικρή να παίζει τριγύρω, προσπαθώντας να του τραβήξει την προσοχή. Κι αν το κατάφερνε, θα έπρεπε να πάνε στο πάρκο! Σίγουρα πάντως όχι σε μια μικρή συνοικιακή καφετέρια...
Άναψα ένα τσιγάρο και έριξα άλλη μια κλεφτή ματιά. Ο τύπος έμοιαζε να δίνει μια μικρή παράσταση αποκλειστικά για μένα. Ο στοργικός μπαμπάς που παίζει με την κορούλα του, που λέει αστεία. Φρόντισε όμως να μου δώσει να καταλάβω ότι είναι χωρισμένος. 35 χωρισμένος και με μια κόρη 7 χρονών! Κελεπούρι! Παρ' όλα αυτά έριξα μια δυο ματιές ακόμα...
Κάποια στιγμή που ο μικρός σίφουνας απομακρύνθηκε λίγο, μου είπε: "Ελπίζω να μη σε ενοχλούμε...". "Όχι, καθόλου" απάντησα και χαμογέλασα. Συνέχισα που και που να σηκώνω τα μάτια μου από το βιβλίο και να τον κοιτάω. Και κάθε φορά τον έπιανα κι αυτόν να κοιτάει.

"Είδες, ενοχλούμε την κοπέλα που διαβάζει" λέει κάποια στιγμή στη μικρή. Σήκωσα το κεφάλι και χαμογέλασα ξανά. "Σε ενοχλούμε αλήθεια;" με πλησίασε η μικρή. "Όχι, όχι! Δε διαβάζω τίποτε σοβαρό...". Η μικρή κάθησε στο τραπέζι μου και πιάσαμε την κουβέντα. Σε λίγο ήρθε κι ο μπαμπάς της κρατώντας τον καφέ του στο χέρι. "Ελπίζω να μη σε έχει ζαλίσει η μικρή". "Όχι, κάθε άλλο!". Κι εφόσον στεκόταν εκεί όρθιος με τον καφέ στο χέρι συμπλήρωσα: "Καθήστε!". Και φυσικά κάθησε. Και σε λίγο έστειλε τη μικρή να παίξει πιο πέρα. Πιάσαμε την κουβέντα. Ήταν ενδιαφέρων τύπος. Και γοητευτικός άντρας...

Κάποια στιγμή η μικρή βαρέθηκε τόση ώρα μόνη της κι άρχισε να τον τραβάει από το χέρι, να φύγουν. Πριν φύγει μου ζήτησε το τηλέφωνο μου. Και το έδωσα. Γιατί;

Ένα αποτυχημένο ραντεβού

Όπως δυστυχώς φοβόμουν - αν και απευχόμουν - το ραντεβού της Σ. (βλέπε εδώ) ήταν καταστροφικό. Μπορεί ο Ν. να μην ήρθε με ροζ μπλουζάκι και σαγιονάρα... Μπορεί να μην την πήγε στο Μικρολίμανο και ευτυχώς ούτε στην Παραλιακή... Αυτά όμως δεν ήταν αρκετά για να γεφυρώσουν το χάσμα.

Αρχικά πήγαν στους Διόσκουρους, στο Μοναστηράκι (κάτι μου λέει ότι η πρόταση ήταν της Σ.). Ήπιαν το καφεδάκι τους κι είπαν αυτά που λένε όλοι στο πρώτο ραντεβού. Με μαεστρία απέφυγαν τις συζητήσεις για μουσική, βιβλία, κινηματογράφο. Κι αντάλλαξαν ιστορίες από το σχολείο, τα μαθήματα, τις διακοπές. Ο Ν. έφερε την καρέκλα του λίγο πιο κοντά. Η Σ. άφησε για λίγο τις προκαταλήψεις και τα μαύρα προαισθήματα της. Το χέρι του βρέθηκε γύρω από τους ώμους της κι αυτή έγειρε λίγο το κεφάλι. Όταν είσαι αγκαλιά με κάποιον δε χρειάζονται πολλά λόγια. Ούτε άγαρμπες κινήσεις όμως μικρή μου Σ... Γιατί ένα fredoccino πάνω στο τζην του δεν είναι ακριβώς αυτό που θα ήθελε κάποιος (συμπεριλαμβανομένου και του Ν.) στο πρώτο ραντεβού!
Ο χυμένος καφές ευτυχώς δεν τους πτόησε πολύ. Κι είπαν να συνεχίσουν τη βραδιά τους λίγο πιο πέρα, στου Ψυρρή...
"Αααχ! Ωραία! Που καθήσατε;" ρώτησε η Ε. χαρούμενη που το ραντεβού συνεχιζόταν στο δικό μας γήπεδο. Μια βλοσυρή ματιά της Σ. μας έβγαλε από την πλάνη μας. Τα πράγματα δεν είχαν πάει και τόσο καλά. Και δε θα είχαμε την ευκαιρία να πούμε "Στο είπαμε εμείς!" ή "Είδες που άξιζε να του δώσεις μια ευκαιρία;".
Γιατί, ναι μεν πήγαν Ψυρρή, πήγαν όμως σε κλαμπ!
Ο Ν. βρέθηκε στο στοιχείο του και η Σ. κατέβασε κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα. Κι έμεινε στη γωνιά της με μια πράσινη στο χέρι. Κι ένα βλέμα μεταξύ "Βοήθεια! Πάρτε με από δω!" και "Τα 'λεγα εγώ, δεν τα 'λεγα;". Κι όσο ο Ν. χαμογελαστός με το ποτό στο χέρι προσπαθούσε να την τραβήξει λίγο στο ρυθμό των μπιτ, τόσο αυτή σκεφτόταν "Πώς θα φύγω από δω;".
Φαντάζομαι το ξενέρωμα ήταν αμοιβαίο. Δεν υπήρξε ούτε πρώτο, ούτε τελευταίο φιλί. Μόνο ένα ξερό "Θα τα πούμε" όταν την έβαλε στο ταξί...

Με τρίχες θα ασχολούμαστε;

Την Κυριακή η γυναικοπαρέα είχε μαζευτεί στο σπίτι της Ε. για πίτσες και επιτραπέζια! Κάποια στιγμή λοιπόν η Μ. σηκώνει μηχανικά το μπατζάκι του παντελονιού της και βάζει τα γέλια: "Πω! Κοίτα πόδι! Έχω πάνω από βδομάδα να ξυριστώ!"

Και φυσικά αυτό ήταν η αφορμή για μια ολόκληρη συζήτηση για... τρίχες!

"Έλα μωρέ..." είπε η Ν. "Τώρα που χειμώνιασε φοράμε τζην και δεν φαίνονται! Άσε που ο δικός μου είναι στην Πάτρα, οπότε ποιός θα τις δει;"

Η Σ. που γενικά είναι μέσα στην πίκρα τελευταία (απέτυχε και το ραντεβού με τον Ν... Κάποια στιγμή πρέπει να γράψω γι αυτό!) άρχισε τη γκρίνια: "Εγώ πάλι έτσι κι αλλιώς γκόμενο δεν έχω και ούτε θα βρω απ' ότι φαίνεται! Φούστες και σορτσάκια δε φοράω είτε χειμώνας είναι είτε καλοκαίρι! Γιατί να ξυριστώ; Ουφ!"

Η εδώ-και-χρόνια-δεσμευμένη της παρέας, η Ε., δήλωσε: "Κορίτσια, εμένα ο Χ. τόσα χρόνια με έχει δει ένα σωρό φορές αξύριστη, με μία παραπάνω δε θα πάθει τίποτε... Βαριέμαι..."

Ο τελικός απολογισμός; Οι τέσσερις στις έξι είχαν πάνω από βδομάδα να πιάσουν ξυράφι! Μόνο εγώ κι η Α. (η φίλη μου που παραλίγο να βρει γκόμενο στην πορεία και πήγε με το πρωτοετό στο Αγκίστρι...) τους χαλάγαμε το σερί...

Κι εγώ, για να είμαι ειλικρινής, έκανα χαλάουα προχτές για έναν πολύ πολύ συγκεκριμένο λόγο... Αύριο έχω ραντεβού!

Οπότε ρε κορίτσια, ποιό είναι το συμπέρασμα;

Αν έχουμε μακροχρόνια σχέση τα έχουμε ξεπεράσει λέει αυτά τα κολλήματα! Και αφήνουμε τον άλλο τον κακομοίρη να χαϊδεύει ένα πόδι με περισσότερη τρίχα από το δικό του!

Αν έχουμε δε σχέση από απόσταση ακόμα καλύτερα! Κυκλοφορούμε με τρίχα κάγκελο όλο τον καιρό κι όταν έρχεται αυτός κάνουμε μια γενική κούρα ομορφιάς!

Αν δεν έχουμε πάλι σχέση βαριόμαστε να πιάσουμε ξυράφι... Ποιός θα δει τα πόδια μας ούτως ή άλλως; Ααααχ! Κι αν σου κάτσει; Αν τον βρεις εκεί που δεν τον περιμένεις, τι θα του πεις; Μισό λεπτό μωρό μου να πάω στο μπάνιο να ρίξω ένα ξυρισματάκι;

Πφφφ... Τρίχες!